ESPELLOS

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

A terra garda
o recordo da chuvia
nos seus espellos.

Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

AS BOLBORETAS MIRABAL

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Apróximase o 25 de novembro, día elixido para loitar pacífica e contundentemente contra a violencia mundial coas mulleres, unha das grandes lacras da humanidade. A data foi elixida para conmemorar a morte das irmás Mirabal -Patria, Minerva e María Teresa-, tres activistas brutalmente asasinadas en 1960 por orde do gobernante dominicano Rafael Trujillo (1930-1961). Estas mozas eran coñecidas como Las Mariposas, porque Minerva, probablemente a máis entregada á loita contra a ditadura, tiña ese nome de batalla. Elas foron asesinadas por un ditador, pero hai milleiros de milleiros de mulleres asasinadas polo poder, polo home, polo noivo… Violadas e violentadas por familiares, amigos, compañeiros, coñecidos ou descoñecidos… Explotadas por empregadores que lles cercenan os dereitos elementais desde a igualdade de salario ata a o freo da maternidade se a desexan… Mercancía da trata no mercado carnal e non precisamente alimentario… Atemorizadas e mutilidadas por crenzas que as consideran humanas de segunda clase… Perseguidas pola pobreza e os perigos do parto vendo morrer de fame ou enfermidades endémicas as súas criaturas. As mulleres foron as grandes sufridoras da historia e seguen a selo no contexto actual.

Hogano, ese día inaugurarase na capital lucense, en acto público do Concello de Lugo e da Deputación Provincial, un monumento ás tres mulleres, que representan a todas as sufridoras de violencia. “O voo das bolboretas”, un proxecto da artista Luz Darriba co que colaborou o artesán canteiro Xabier Quijada, é unha escultura en granito moreno da Terra Chá que conxuga a fraxilidade da bolboreta coa fortaleza da pedra, mostrando que a fráxil bolboreta pode ser forte como unha mole pétrea de tres toneladas e emprender o voo de liberación deslixitimadora da violencia. Di a artista que, como na extraordinaria metamorfose dos lepidópteros, as mulleres poden pasar de eirugas asoballadas a adultas voadoras a salvo dos persecutores. Este monumento estable ás irmás Mirabal, posiblemente único no mundo, completarase cunha acción cooperativa que irmanará Lugo con poboacións arxentinas. En todas elas encheranse prazas con gran diversidade de bolboretas, amanuadas por asociacións e particulares, que denuncien a violencia contra as mulleres e proclamen tamén a esperanza do seu fin.

Publicado en El Correo Gallego (21-11-14)

 

 

Publicado en Artigos, Creación, Fotografía | Deixa un comentario

“SOPA ELVIRA” EN CALDO DE PEIXE CON COGOMELOS

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na casa adoitamos comer peixe branco cocido ao que lle poñemos unha allada con pemento agridoce de La Vera. Esa auga –como todas as que levan elementos nutritivos e sabrosos de calquera cocción- aprovéitoa para elaborar outros pratos, fundamentalmente sopas e arroces con vexetais, peixe, marisco ou polo.

Como este ano toleou o micelio do cantherellus cibarius e está dando cogomelos sen parar, estou ensaiando novas fórmulas de consumo. Para parar a súa descomposición e ter un preparado de uso músltiple, cocíñoos en aceite con abondoso allo picadiño, sal, pementas moidas, e un chisco de zume de limón e noz moscada. Cando perderon o seu líquido, métoos nun tarro de cristal e consérvoos uns días na neveira. A partir deste preparado fixen chulas -mesturándoo coa masa-, salsa para pasta e finalmente unha variación da miña “Sopa Elvira”, cuxa fórmula orixinal e herdada da mamá está no libro “Cociñando ao pé da letra” (Galaxia).

Esta “Sopa Elvira, versión peixe”, leva a pataca rilada igual que a outra, pero vai feita no caldo de peixe ao que se engadira xa para cocer allo, cebola e loureiro, botándolle un chorro de aceite de oliva virxe e algo de cúrcuma para dar color e tamén o aquel agradable con que ela saborece. A innovación dos cogomelos consiste en colocar unha ou dúas culleradas da preparación que describín antes no prato de cada comensal, segundo gustos.

Unha auténtica ledicia.

Publicado en Fotografía, Gastronomía | Deixa un comentario

SINGULAR

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Só con soltarte
da serie conseguiches
ser algo novo.

Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

VENTANO

OLYMPUS DIGITAL CAMERA(Ventá mudéxar de San Miguel de Celanova)

Fendeu a vela
para rachar as tebras
coa luz do sol.

Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

BECERREÁ É NOTICIA

734633_324379427678566_1982912408_nImaxe da páxina de Facebook, Salvemos a casa de Luís.

 

De Becerreá, a capitalidade da comarca dos Ancares, fálase pouco no medios. Na vila que se foi colocando ao longo da N-VI, nas proximidades da ponte de Cruzul onde foron vencidas as tropas napoleónicas e nun lugar que antes se chamaba A Barreira, case nunca pasa nada de interese para o país. Na década dos noventa foi noticia polos movementos sísmicos que fixeron tremer aquel territorio asentado nunha falla. “Esta noche tembló el mundo”, deixou escrito o prior do mosteiro de Samos en 1616, o que confirma o triángulo de epicentros na contorna xeográfica do que foi Partido Xudicial de Becerreá. Ao lado da vila pasa a liña imaxinaria que deslinda o útimo aciñeiral de Europa. Alí o terreo é calizo con covas de estalactitas e estalagmitas visitadas polos rapaces nativos xa de vello. A máis grande é a do Valdavara con importantes restos prehistóricos que falan, na linguaxe dos fósiles, do tempo que houbo antes dos tempos con restos ben conservados dos seus primeiros habitantes humanos. Isto tamén saíu nos medios. A penúltima irrupción informativa aconteceu vai facer dous anos cando a veciñanza se constituíu en piña para defender a casa dun veciño, parroquiano de Lamas, contra un derrubo que consideraban inxusto.

Porque non hai dúbida de que a vila de Becerreá é solidaria. E así o vén mostrando co seu cariño para Teresa Romero, a sanitaria vencedora do ébola. Desde o momento en que se filtrou o nome da enferma e se localizou en Becerreá a súa veciñanza –que resultaría unha información a medias porque quen vive alí é a súa familia- a vila saltou aos medios de comunicación preocupada e o barrio de Trascal converteuse en lugar de cita informativa e de apoio. O Concello, por medio dos seus representantes, alzou a voz para pedir informacións fiables nun momento de máxima confusión ante o medo que a palabra ébola provoca na poboación dun mundo privilexiado que se cría libre destes males. A partir deste momento, Teresa pasou a ser unha becerrense máis e os veciños celebraron con xúbilo a recuperación da súa saúde. O Concello esperaba recibir o seu placet para nomeala filla adoptiva. A súa presenza nun magosto esta fin de semana, no que foi recibida con apertas e aplausos, facilitou a consulta á que ela respondeu tamén con xenerosidade. Teresa Romero será axiña filla adoptiva da vila ancaresa na que non pasa nunca case nada.

Publicado en El Correo Gallego (14-11-14)

Publicado en Artigos | 1 Comentario

NOVEMBRO

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

O banco só,
a árbore sen folla
e a morte de ouro.

Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

SINXELEZA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Non saberei
por que o vento escolleu
tal sinxeleza.

Publicado en Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

GRAFÍA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Son lindas follas
que aprenden xaponés
facendo haikus.

Publicado en Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

EXPOSICIÓN DE FRAN LAREO

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Fran Lareo ten unha mostra da escultura no Salón de Ámbito Cultural de El Corte Inglés de Compostela ata o 15 de novembro. Fran Lareo é atodidacta, se pode haber autodidactas nun mundo no que nos asalta toda clase de información, pero ten preparación profesional en informática que lle permite a primeira aproximación virtual a cada unha das pezas que vai realizar a súa paixón creadora.

No desenvolvemento deste escultor hai, de momento, dúas etapas marcadas polos materiais susceptibles de recibiren formas e colores. O traballo en diversas madeiras (carballo, faia, sapelly…) nunha colección de 47 pezas acabadas con decoración de pintura ou pirograbado. Neste primeiro escultor xa están as características definitorias do artista: dedicación exclusiva ao pequeno formato; certa aparencia naíf das súas figuras baseadas en debuxos, esquemas e bocetos en soporte dixital de software libre, e a investigación permanente de novas formas ata o punto de que o seu taller de Brion é un auténtico laboratorio de formas.

Nunha segunda etapa, a máis prolífica e á que hoxe está dedicado, pasa a modelar con remate de talla, para o que utiliza material propio que resulta moi sorprendente á vista. É unha especie de pedra artificial conseguida con mestura de elementos naturais á que se pode dar forma e completar cun rechamante acabado cromático e cubrir con verniz. Estas novas estatuíñas expresan o universo artístico do escultor con formas de carácter realista, simbólicas ou abstractas. A policromía de gama cálida que reciben no seu acabado engádelle ao volume, predefinido polas formas, o valor pictórico con achados moi estéticos que ás veces axudan a completar o significado da peza. As pequenas esculturas son construídas sen molde, polo que son únicas e irrepetibles.

Fran Lareo ten presentado numerosas exposicións individuais e participado en moitas colectivas. É frecuente ver tamén obras súas en actos que se convocan arredor da arte para fins solidarios. Tamén atoparemos pezas súas colocadas en diferentes espazos e museos variados de Galicia. Acadou xa proxección internacional, pois a súa obra saíu fóra de Galicia e de España, chegando ata París ou Lisboa. Desde hai un tempo ten unha exposición virtual na web da asociación italiana Creativitá que se dedica a difundir obras de arte plástica no mundo.

Publicado en El Correo Gallego (07-11-14)

Publicado en Artigos, Creación, Fotografía | Comentarios desactivados