O vento impío,

e a chuvia pudridora

todo o fan leña.

Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

NOVA ACADÉMICA DA RAG

Marilar Aleixandre, Helena Villar, Pilar Vázquez Cuesta, Camino Noia e de pé, probablemente, Helena González. A foto está tomada nunha cea de mulleres relacionadas coa literatura arredor da revista “Festa da palabra silenciada”.

Mañá sábado, no Paraninfo da Universidade de Santiago de Composela, entidade á que pertence como profesora do Departamento de Didácticas Aplicadas (Área de Didáctica das Ciencias Experimentais), lerá o seu discurso de ingreso como membro de número da Real Academia Galega a escritora Marilar Aleixandre. A poeta, narradora, ensaísta e tradutora titula esta intervención: “Voces termando da paisaxe galega”. En nome da Academia, responderá ao discurso a tamén escritora e membro da mesma Fina Casalderrey. Será unha honra asistir a un acto que por forza ha ser moi emotivo para ela mais tamén será un pracer para quen se achegue a un discurso tan suxerente e a súa resposta, e para parabenizar á nova académica que ten ben merecida a distinción pola valía do seu traballo literario, o seu labor científico e divulgador, e a súa conversión a un país e ao seu idioma para vivir nel con plena normalidade. Se nos estraña que tanta xente de noso siga a fuxir da da lingua que é a maior das referencias da nosa cultura moito nos ten que admirar o compromiso moral de quen pasa a asumir a característica máis propia dun país no que vai desenvolver vida e traballo. Hai que parabenizar tamén á RAG que vai facendo aos poucos a súa transición a unha maior presenza de mulleres achegándose á sensibilidade social que xa esperta o feito de que máis da metade da poboación, ata por estatística, debe estar mellor representada nas diversas esferas  da vida social. Afortunadamente parece que prendeu ben a chama deste cambio na institución científica que ten como obxectivo o estudo da cultura de Galicia, especialmente da súa lingua á que serve sendo a instancia superior de todo o que ao idioma lle compete.

A pertenza á RAG é unha distinción moi importante para calquera persoa que se dedique ao mundo da cultura e moi especialmente á creación coa palabra. Pero é un asunto de gracia, de valoracións persoais dos membros numerarios que fan a proposta e finalmente do resultado dun proceso de votatación secreta. Polo tanto, creo que debe haber persoas que, en humildade franciscá, non soñaron nunca con tal honra por crela por encima das súas posibilidades, da mesma maneira que haberá outras que se considerarán unxidas por algún deus para merecer esta honra por encima de todo. A maiores, dedicarán parte da súa enerxía a procurar situacións de apoio a longo, medio e curto prazo para recibir tan prezado título, sabendo que se dá por gracia e que só se van ocupando as cadeiras de quen acaba o tránsito por este mundo, pois os nomeamentos son vitalicios agás en caso de grave desleixo coa institución. E canto deben sufrir se hai algún cambio e ven que non os afecta!. De calquera xeito, quen resulte elixido nos casos de vacante, e que ben que o sexa unha muller cando inda non están debidamente representadas nas cadeiras da Rúa Tabernas, ben pode telo a honra e ben nos podemos alegrar como país de que a RAG siga o seu curso normal, inda máis normalizado.

Publicado en El Correo Gallego (13-01-17)

Publicado en A LINGUA QUE NOS UNE, Artigos, FEMINISMO | Deixa un comentario

NIÑO NO OUTONO

Voou a pluma,
silencíáronse os chíos
e cae a folla.

Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

VEO CAÍDO

A folla é veo
caído desde a árbore
da muller libre.

Publicado en Creación, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA, XOGOS DA NATUREZA | Deixa un comentario

LÚA

Pregunto á lúa
pitonisa en respostas
sempre cifradas.

Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA, XOGOS DA NATUREZA | Deixa un comentario

DON DE POETA

Espir en verso
o canto dos paxaros
don de poetas.

Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

VISIÓNS DO CEO

Nas carballeiras
pode apreciarse o ceo
como un abrazo.

Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

CAMBIOS EDUCATIVOS

Cando escribo esta columna, xa foron asasinadas tres mulleres este ano en España polas súas parellas. Un dos asasinos ten 20 anos. Inda está na idade en que ás nais nos parecen adolescentes e nos entran desexos de lles revolver o pelo, facerlles un belisco na meixela e pousarlles un bico na fronte pedíndolles que se porten ben. Non obstante, tivo madurez criminal para lle segar a vida a unha muller con plena frialdade. Destaco o caso polo anómalo que me parece que lle dese tempo a acumular os mecanismos interiores que se cortocircuitan para desencadear un asasinato destas características. Xulgámolos non ben capacitados para andar pola vida, dannos ganas de os protexer e xa poden cargar con semellante acción ás costas. Porque para algúns homes –que son moitísimos- a muller é un obxecto de usar a tirar. E nunca tan profunda carga de sentido ten o verbo tirar como cando falamos dun enterramento. Son crimes execrables que nada os pode xustificar. Son terrorismo doméstico sufrido en silencio por mulleres con dificultades para dicidir, inda estando informadas. Se calan, saben o que as espera día tras día; mais se denuncian, saben que é posible que corran máis perigo se eles toman venganza por esta valentía. A sociedade non sabe protexelas se eles saltan as normas impostas pola lei para acabar con elas. Das que téndoos afastados por lei seguen a vivir con eles ou volven para coidalos se os saben enfermos, non hai dúbida de que as posúe un mecanismo de alienación que se foi creando sen que llelo evitara unha axuda profesional afectiva á que deberan ter dereito.

As mulleres viven en situación de inferioridade con relación aos homes. Non por ter menos forza, como di o maxistrado Antonio Salas nunhas gravísimas declaracións que mostran o que queda por andar contra a violencia machista. Estamos en inferioridade porque adquirimos conciencia da igualdade mentres que a sociedade en xeral non se compromete coas nosas vidas. Os medios audivisuais non poñen a súa capacidade operativa ao servizo da causa. Polo contrario, seguen ofrecendo unha visión machista dos xéneros. Abonda observar o papel da parella home-muller na retransmisións das badaladas do Anovello. Inda que uns máis que outros, a muller póñena a mostrar o corpo como luxoso obxecto decorativo destas datas. E nin sequera resulta doado ver o dano social que pode facérselles ás mulleres con tal proxección ideolóxica: moitísimas conxéneres aplauden e as protagonistas aceptan. Tentamos facer mulleres libres e demos pasos. Xa denuncian o maltrato. Pero é necesario axudarlles aos homes a ser libres exercendo a pedagoxía en todos os ámbitos: familia, ensino, medios de difusión e institucións. Hai que lles ensinar que son libres, pero non donos da liberdade de ningunha muller. Mostrarlles que teñen que aceptar as decisións que elas tomen dentro da parella inda que non lles gusten. E que ese odio que os  leva a matar, planificando os seus crimes, non nace nun home libre.

Publicado en El Correo Gallego (06-01-17)

 

 

 

Publicado en Artigos, FEMINISMO, PEDAGOXÍA | Deixa un comentario

O OLOR DA ROSA

Quen perververteu
a inocente ilusión
de ulir a rosa?

Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

NOSA NAI TERRA

 
 
Nosa Nai Terra
tende os seos nutricios
á Humanidade
Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA, XOGOS DA NATUREZA | Deixa un comentario