SEDAS NO CORAZÓN

O corazón ten sedas misteriosas

tapizando as estancias máis escuras.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

XV ANIVERSARIO DA CATÁSTROFE DO “PRESTIGE”

EN ESTATUAS DE SAL
 
Que demitan os polbos e os percebes,
o arroaz e o golfiño rebozados,
os cormoráns moñudos,
os corvos revestidos con chupa de etiqueta,
as gaivotas de fóra do papel…
 
Que demitan as xoubas,
os alcriques,
a xarda,
a maragota,
a robaliza,
as ameixas,
os croques,
as navallas…
 
Que demitan tamén os aparellos
que se rañan ociosos nos alpendres dos mariñeiros e mariscadoras,
as dornas,
as chalanas,
as furgonetas que levaron peixe
en ventres como úteros de mar…
 
 
Que demita o salseiro e a ardentía,
as ribeiras de estética lunar,
os bidóns pestilentes,
a rula e o peirao,
as voces roucas dos subhastadores…
 
Que demitan os ventos e as correntes,
as ondas e as mareas,
a latitude norte,
a lonxitude oeste
e a verdade.
 
Que os preclaros prebostes volvan a súa cabeza
para ver o milagre de tanta demisión
e queden convertidos, por curiosos,
en estatuas de sal.
 
Fisterra, 26 de decembro de 2002
 
En “Negra Sombra”, VV.,Xerais/Espiral Maior, 2003
En “A pie por la Costa da Morte. La Galicia Atlántica”, Josep Maria Espinàs i Massip, Edhasa, 2004
Publicado en Creación, PALABRAS CON IRA, Poesía | Deixa un comentario

OUTONO HORIZONTAL

Outono, horizontal cabo de luz

que ardoroso inda loce no desexo.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

AUGA QUE CHORA

A auga poucas veces
ten vocación de bágoa.
Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA, XOGOS DA NATUREZA | Deixa un comentario

PRELUDIOS DO INVERNO

 
Marca a terra o seu ritmo e pon as parras
a executar preludios dun inverno.
Publicado en Fotografía, PAISAXES, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

NON É DOADO O CANTO EN REBELDÍA

Mentres o mar se achega manso a unha praia arousá

a me bicar os pés

e sangran as camelias a beleza encarnada

que a terra lles achega ata as raíces,

aló ao lonxe matan o futuro

dentro das criaturas que a derrubos e a balas

arrepían co último laído, cando non é ao mar

a quen o seu silencio corroe nos abismos

en tanto que non cuspe os seus cadáveres

a un areal que os vara

e alí os colle alguén, os leva á supultura

e lles recobra o nome esvaecido

nas augas do seu tránsito.

 

Porque a xeometría non contaba

nin cos perfís de Alepo

nin cos planos crebados por pinchos e coitelas,

nin cos millóns de pingas que se xuntan na beira dunha onda

e soldan aceiradas ese borde

que gadaña os navíos de xoguete  a trasportar fuxidos

a quen a morte lles importa pouco

se non a pode mellorar a vida.

 

Non é doado o canto en rebeldía

se oes cantar o merlo,

comes pan

e miras para a lúa

sempre na mesma fiestra onde te agarda

cama quente e mulida.

 

Non é doado o canto,

ningún canto,

se o sangue é a navalla que te crava

para que xa por sempre negues o paraíso,

calquera paraíso,

incluso o da habelencia de poeta.

 

Publicado no nº 20 da Revista Lucense de Poesía Xistral, ano 2017

Publicado en Creación, Fotografía, PALABRAS CON IRA, Poesía | Deixa un comentario

NÓS QUE NOS ATAN

Eses nós que nos atan

menos do que pensamos.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA, XOGOS DA NATUREZA | Deixa un comentario

PICOS E BÁGOAS

Que onde hai picos hai bágoas
inda sen amosaren fermosura.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

ROCHA SOSTÉN

A rocha que ha termar da túa forza
no perigoso bordear da vela.
Publicado en Creación, Fotografía, PAISAXES, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

PASTOR DE SOÑOS IDOS

O outono vén pastoreando os soños
que un un día se nos foron sen querérmolo.
Publicado en Fotografía, PAISAXES, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario