A MORTE DA GALIÑA

paco
Paco da Pereira falou de Visita de Canelas a mesma mañá que don Santiago lle matou a mediodía dunha pedrada a mellor pita por lle escarabellar o pebideiro das leitugas e llo deixar feito un cristo. Aínda que a tirou para o camiño e el a colleu a tempo para a comer –e que ben sabía- púxose outra volta a dar á lingua moi cabreado.
Aí contra a noitiña, a Visita xa lle pasaran recado e veuno acantacear por riba da parede da aira, de xeito que quedou escarmentado de faladuras, de todas as faladuras sen fundamento ou con el.
E pola noite empezou a chufar a tododeus arredor do lume, viñera ou non a conto, para parar as consecuencias, aproveitando as conversas que pasaban os que se ían quentar a aquela lareira case comunal. En canto oía un nome metíase a dicir:
-É a gran persoa.
E nunha destas alguén citou a don Santiago.
-Moi boa persoa, don Santiago. Unha gran persoa.
O interlocutor, que o oíra esbardallar contra el, espetoulle:
-Pero matouche a pita, coño!
E Paco respondeu correndo para chegar a tempo:
-Tivo a culpa a pita por entrarlle na horta. El é unha gran persoa.
Publicado en Creación, Fotografía, Minirrelatos que retratan un país, Narración | Deixa un comentario

MEMORIAS

haiku

Con ser fermosa,
todas as cicatrices
doen ao vela.

Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

ALTERIDADE

alteridade

No Día Internacional das Persoas con Discapacidade

Ti mírasme e eu mírote.
Ti tócasme e eu tócoche.
Sabémonos persoas
que queren, que padecen e que gozan.

Ninguén nos vai dicir que o noso abrazo
non é abrazo,
nin que o noso cariño
non é cariño.

Non temos alas para ser paxaros
nin aletas de peixe que nos movan,
pero temos latexos que non teñen as rosas
e agarimos que non teñen as folerpas.

Sentimos e queremos. E se fosemos pingas
iriamos na canle tan fundidas
que ninguén pensaría que non eramos auga.

Os nosos corpos
saben ter por igual calor e frío.
As nosas risas
han prender novas risas noutras bocas.

Ti míraste e eu mírote.
Ti tócasme e eu tócoche.
Imos fundir calor de humanidade.

3 de decembro de 2016

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, XOGOS DA NATUREZA | Deixa un comentario

QUE CHE RE-APROVEITE

SANYO DIGITAL CAMERA

A Semana Europea da Prevención de Residuos EWWR (European Week for Waste Reduction), que tivo lugar do 19 ao 27 de novembro, é un proxecto financiado polo programa LIFE+ da Comisión Europea que se celebra anualmente desde o ano 2009. Pretende dar a coñocer, promover e implantar durante eses días unha especial sensibilización sobre recursos sostibles e a xestión de residuos múltiples, dando a coñecer diferentes estratexias da súa reducción en Europa, fomentando a sostenibilidade, facendo públicas as actuacións realizadas polos diversos actores cooperantes e a revisión dos comportamentos cotiáns para unha mellor xestión do refugallo. Reducir a produción de residuos é un obxectivo prioritario para o coidado da terra, que redundará en beneficio da humanidade como habitante consciente do planeta e tamén o será da sociedade pola recondución do despilfarro que se instalou nos países de maior desenvolvemento. En Europa, cada habitante produce 157 Kg. de residuos por ano, dos que unha boa parte poden ser evitados. A celebración desta semana pretende aumentar a conciencia individual e social con diversas actividades conducentes a reducir os envases procedentes tanto do ámbito doméstico como do empresarial. Aprovéitase tamén  a EWWR  para actualizar as iniciativas de reciclaxe existentes e para emprender novas accións dándolles maior visibilidade.

Os actores que desenvolven accións para sensibilizar sobre prevención e xestión de lixo son ben diversos: administracións, empresas, ONGs, centros educativos e asociacións cidadás, ente outros. Todas as súas accións están enmarcadas na fórmula “3Rs”: Redución de refugallo, Reutilización de produtos e Reciclaxe de materiais. Hogano centráronse en desenvolver tres grandes bloques: consellos e boas prácticas sobre como reducir a produción de refugallo en orixe; accións que resaltan que moitos produtos poden ter máis longa vida ou unha segunda oportunidade, promovendo a reparación e o seu destino a un novo uso; e accións dirixidas a mellorar o xeito de clasificar os residuos cooperando a diminuír o uso de recursos materiais e enerxéticos, e a reducir a contaminación e a degración da riqueza natural. Pero máis aló da temática de cada ano, promóvese sempre o desenvolvemento da calquera outra intervención relacionada coa prevención de residuos, o aproveitamento de desperdizos alimentarios, a reutilización de téxtiles, a conservación e uso dos libros, o alongamento da vida de aparellos eléctricos e calquera outra iniciativa que reduza a produción de lixo e promova o aforro. Os Concellos de Lugo e Santiago promoveron, cun bo número de restauradores, a campaña “Que che re-aproveite”, dando consellos para frear sobras nos pratos dos restaurantes e retomar a cociña de aproveitamento da comida nos fogares. Os restaurantes informaron aos consumidores da posibilidade de levar os restos en friameiras que proporcionaban para reaproveitalos na casa, costume xa habitual noutros países.

20161202_214134

Publicado en Artigos, Fotografía, PEDAGOXÍA | Deixa un comentario

CEOS

haiku

Outros paxaros
van sementando os ceos
de dramaturxias.

Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA, XOGOS DA NATUREZA | Deixa un comentario

DOSEL

haiku

Trenzan coas mans
un dosel sinuoso
que cobre o inverno.

Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA, XOGOS DA NATUREZA | Deixa un comentario

MUROS

haiku

Construír diedros
ou destruír paredes
coa vida fóra.

Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

ENTREGAS

haiku
 
 
Coa mesma entrega
que as máis tréfegas bocas
van darse ao esterco.
Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

BANDEIRAS

haiku
Lanzais ao vento
sabéndose bandeiras
ante a derrota.
Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

O GRAMÓFONO

moucho

Don Pedro de Meizarán (Don Pedro Cela Cela y Cadórniga, dicía el nas presentacións) foi onda o xastre Abelardo para escoitar un disco no gramófono Víctor, o da imaxe dun Fox Terrier Nipper escoitando. Abelardo púxolle o tango “Se va la lancha” e el, ao acabar, colleu o equipo nun brazado para o levar á casa do Dr. Vilamarín, o home dunha irmá que o tiña acollido.

-Seino manexar, Abelardo –berrou baixando as escaleiras-. Temos un igual en Meizarán.

O xastre foi detrás para recuperalo. Xa no salón de visitas, Dª María quixo disculpar a seu irmán, como tantas veces:

-Vaia, Abelardo. Pedro foino quitar de traballar. Canto o sinto!

-Non se preocupe –mentiu con elegancia-. Neste momento estaba ocioso.

-Claro que, xa que está aquí, agradeceríalle moito que me permitise escoitar algo de música –pediu ela-. Sempre a boto de menos.

-Non faltaría máis, señora. Pero Vdes. teñen un igual en Meizarán, ¿non si?

E D. Pedro adiantouse a responder cun berro que rompeu o recollemento que o apousento requería:

-Non!!!!

Publicado en Creación, Fotografía, Minirrelatos que retratan un país, Narración, XOGOS DA NATUREZA | Deixa un comentario