As pingas non viñeron a suscitar nostalxias. Baixan en golfaróns a penetrar a terra buscando veas que as fagan circular como auga solidaria. A señardade non acha nesta chuvia o seu espazo, porque non veu traer sentimentos agónicos. Ela tan só desexa rebentar fontes e cantar contra as pedras sobre o leito dos ríos calmando a seca que mataba a terra.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, Prosa poética | Deixa un comentario

ÁRBORES EXILIADAS

 
As bidueiras cabe a ría
son árbores exiliadas.
Publicado en Creación, Fotografía, PAISAXES, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

O CAMIÑO DO AMOR

O camiño do amor ten un retorno
e vén mostrar atrancos que non viras.

Publicado en Creación, Fotografía, PAISAXES, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

O OURO REMANSADO

Verás o sol acumulando ouro
para o invertir no río remansado.

Publicado en Creación, Fotografía, PAISAXES, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

A CASA DA AVOA

(Fotografía xentilmente cedida polo lector que a identificou con este poema)

 

Á casa levantada entre as escumas e os recantos verdes,

toda de mar,

nunca volvía el.

 

E, ausente,

mandáballe paxaros

polo lombo das tardes de vento sosegado

a deixar rechouchíos

riba da espera,

porque ela estaba alí

debruzada na artesa do silencio

en ceifa sen aromas nin sabores

de estación florecida.

 

Mais no vello xardín cultivaba roseiras

e bugambilias

porque agardaba sempre pola solemnidade

do canto das sereas

que anuncian amencidas

brancas como pantasmas.

 

Daquela, cavilaba,

debería subir

e colocar na cama

as sabas espilidas cada noite de Lúa

polas mans das estrelas.

 

De Álbum de fotos, 1999

Publicado en Creación, Poesía | Deixa un comentario

AMO DUNHA MULLER

25-XI-2017
Se algún deus alevoso vén predicarche á orella
que para seres grande te debes facer amo
dunha muller, espanta axiña a idea.
Porque tamén ti es carne compartida de nai
que te pariu con dor de gran ferida.
Publicado en Creación, Fotografía, PALABRAS CON IRA, Poesía, XOGOS DA NATUREZA | Deixa un comentario

ANTICIPO

Descubrindo que alguén veu liberarnos
de ter que deformar a realidade.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA, XOGOS DA NATUREZA | Deixa un comentario

MEU BEN PERDIDO

 
-Dime linda pontella, xa non tes río?
-Anda riba das nubes, meu ben perdido.
Publicado en Creación, Fotografía, PAISAXES, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

VERSIFICAR CON PEDRA

Versificar con pedra,
vella arte de canteiros.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

OUTONO E FOLLA MADURA

Vai o outono no vento
como a folla madura.
Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario