7. BOLBORETA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Naceu flor longa e delgada como unha bágoa desimulada e lenta. Sentiu o cofeo dos insectos canda o arrecendo que soltaba. Renaceu como froito que se foi arrepiando mentres sentía medrar dentro a semente trilliza que o inchou polo verán. Sentíase seguro resistindo os baqueóns do vento. Disfrutada das pingas da chuvia que o orlaban de diamantes cando o sol regresaba do trebón. Coñeceu a vellez cando marchou rodando polo souto. Abrírono unhas horas e o peso do seu ventre baleirouno. Para morrer, escolleu ser  xa efémero e fermoso como unha bolboreta.

Esta entrada foi publicada en Creación, Fotografía, Poesía, Prosa poética. Garda a ligazón permanente.