O MEU ENCONTRO LITERARIO COS ANCARES

O meu encontro literario cos Ancares aconteceu sendo nova a través da lectura de La Leyenda de Gösta Berling, da premio Nobel sueca Selma Lagerlöf, un volume inmenso e descoidado, impreso en mal papel, falto de ilustracións, con bastantes erratas e letra miúda; é dicir, carente de todo atractivo externo. Pero cando traspasei o limiar que me poñía a proba, entrei con paso firme nos meus Ancares e quedei prendida por aquela longa lectura.

Nela topaba cun mundo exótico, que curiosamente estaba próximo e eu xa o habitara. Gösta Berling, a comandanta de Ekeby, Berencreutz, Mariana Sinclaire, o pastor de Broby, a tía Gustava (alí tamén se lles chama así ás persoas anciás), eran personaxes moi parecidos a esta nosa xente. O único diferente era o Gran Oso de Gurlita, que só se podería matar con bala de prata, e inda así, era oso como os que se viran polos Ancares, aquelas montañas que serviran de fondo á ventá do meu cuarto.

Xa que logo, Os Ancares  eran, en certa medida, unha réplica dos bosques de Vërmland que acochaban os compoñentes animados e inanimados, naturais e culturais que desenvolvera Lagerlöf aló no norte de Europa. Aquel gran espazo literario que eu viña de descubrir podía localizarse no pequeno mundo que eu quería tanto. O guilfo pestifle, a neve, os osos, as pitas do monte, os lobos… As igrexas e os cregos, as ferrerías e os ferreiros, a queima de carrochas e os carboeiros… Mesmo me parecía ver entrar na xastrería o carboeiro ofrecendo outravolta combustible para a plancha de ferro. Creo que daquela lectura me ven o costume de buscar os parecidos da xente do común cos protagonistas de ficción.     O que acontecía nas numerosas páxinas do libro que eu devoraba tarde a tarde estaba alí.

Os bos e os malos, intercambiando os papeis segundo as circunstancias llelo requerían, non só tiñan un comportamento comprensible, senón que se podían homologar cos clientes de meus pais, cos paisanos cos que eu convivira e coas súas historias. Eu coñecía un montón de homes e mulleres que representaban no escenario da vida esta novela excelsa de Lagerlöf sen ensaios nin transformacións.

Cando  no ano 2004 tiven ocasión de visitar a Noruega do norte, deime conta de que Os Ancares volveran acompañarme agora ata Escandinavia, inda que fosen os irmáns menores daquelas impresionantes montañas.

Esta entrada foi publicada en Artigos, Creación, Fotografía, LITERATURA, PAISAXES. Garda a ligazón permanente.