NON É DOADO O CANTO EN REBELDÍA

Mentres o mar se achega manso a unha praia arousá

a me bicar os pés

e sangran as camelias a beleza encarnada

que a terra lles achega ata as raíces,

aló ao lonxe matan o futuro

dentro das criaturas que a derrubos e a balas

arrepían co último laído, cando non é ao mar

a quen o seu silencio corroe nos abismos

en tanto que non cuspe os seus cadáveres

a un areal que os vara

e alí os colle alguén, os leva á supultura

e lles recobra o nome esvaecido

nas augas do seu tránsito.

 

Porque a xeometría non contaba

nin cos perfís de Alepo

nin cos planos crebados por pinchos e coitelas,

nin cos millóns de pingas que se xuntan na beira dunha onda

e soldan aceiradas ese borde

que gadaña os navíos de xoguete  a trasportar fuxidos

a quen a morte lles importa pouco

se non a pode mellorar a vida.

 

Non é doado o canto en rebeldía

se oes cantar o merlo,

comes pan

e miras para a lúa

sempre na mesma fiestra onde te agarda

cama quente e mulida.

 

Non é doado o canto,

ningún canto,

se o sangue é a navalla que te crava

para que xa por sempre negues o paraíso,

calquera paraíso,

incluso o da habelencia de poeta.

 

Publicado no nº 20 da Revista Lucense de Poesía Xistral, ano 2017

Esta entrada foi publicada en Creación, Fotografía, PALABRAS CON IRA, Poesía. Garda a ligazón permanente.