XV ANIVERSARIO DA CATÁSTROFE DO “PRESTIGE”

EN ESTATUAS DE SAL
 
Que demitan os polbos e os percebes,
o arroaz e o golfiño rebozados,
os cormoráns moñudos,
os corvos revestidos con chupa de etiqueta,
as gaivotas de fóra do papel…
 
Que demitan as xoubas,
os alcriques,
a xarda,
a maragota,
a robaliza,
as ameixas,
os croques,
as navallas…
 
Que demitan tamén os aparellos
que se rañan ociosos nos alpendres dos mariñeiros e mariscadoras,
as dornas,
as chalanas,
as furgonetas que levaron peixe
en ventres como úteros de mar…
 
 
Que demita o salseiro e a ardentía,
as ribeiras de estética lunar,
os bidóns pestilentes,
a rula e o peirao,
as voces roucas dos subhastadores…
 
Que demitan os ventos e as correntes,
as ondas e as mareas,
a latitude norte,
a lonxitude oeste
e a verdade.
 
Que os preclaros prebostes volvan a súa cabeza
para ver o milagre de tanta demisión
e queden convertidos, por curiosos,
en estatuas de sal.
 
Fisterra, 26 de decembro de 2002
 
En “Negra Sombra”, VV.,Xerais/Espiral Maior, 2003
En “A pie por la Costa da Morte. La Galicia Atlántica”, Josep Maria Espinàs i Massip, Edhasa, 2004
Esta entrada foi publicada en Creación, PALABRAS CON IRA, Poesía. Garda a ligazón permanente.