Arquivos do autor: Helena Villar

As pingas non viñeron a suscitar nostalxias. Baixan en golfaróns a penetrar a terra buscando veas que as fagan circular como auga solidaria. A señardade non acha nesta chuvia o seu espazo, porque non veu traer sentimentos agónicos. Ela tan … Sigue lendo

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, Prosa poética | Deixa un comentario

ÁRBORES EXILIADAS

  As bidueiras cabe a ría son árbores exiliadas.

Publicado en Creación, Fotografía, PAISAXES, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

O CAMIÑO DO AMOR

O camiño do amor ten un retorno e vén mostrar atrancos que non viras.

Publicado en Creación, Fotografía, PAISAXES, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

O OURO REMANSADO

Verás o sol acumulando ouro para o invertir no río remansado.

Publicado en Creación, Fotografía, PAISAXES, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

A CASA DA AVOA

(Fotografía xentilmente cedida polo lector que a identificou con este poema)   Á casa levantada entre as escumas e os recantos verdes, toda de mar, nunca volvía el.   E, ausente, mandáballe paxaros polo lombo das tardes de vento sosegado … Sigue lendo

Publicado en Creación, Poesía | Deixa un comentario

AMO DUNHA MULLER

25-XI-2017 Se algún deus alevoso vén predicarche á orella que para seres grande te debes facer amo dunha muller, espanta axiña a idea. Porque tamén ti es carne compartida de nai que te pariu con dor de gran ferida.

Publicado en Creación, Fotografía, PALABRAS CON IRA, Poesía, XOGOS DA NATUREZA | Deixa un comentario

ANTICIPO

Descubrindo que alguén veu liberarnos de ter que deformar a realidade.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA, XOGOS DA NATUREZA | Deixa un comentario

MEU BEN PERDIDO

  -Dime linda pontella, xa non tes río? -Anda riba das nubes, meu ben perdido.

Publicado en Creación, Fotografía, PAISAXES, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

VERSIFICAR CON PEDRA

Versificar con pedra, vella arte de canteiros.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

OUTONO E FOLLA MADURA

Vai o outono no vento como a folla madura.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario