Arquivo da categoría: POESÍA MÍNIMA

PRELUDIOS DO INVERNO

  Marca a terra o seu ritmo e pon as parras a executar preludios dun inverno.

Publicado en Fotografía, PAISAXES, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

NÓS QUE NOS ATAN

Eses nós que nos atan menos do que pensamos.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA, XOGOS DA NATUREZA | Deixa un comentario

PICOS E BÁGOAS

Que onde hai picos hai bágoas inda sen amosaren fermosura.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

ROCHA SOSTÉN

A rocha que ha termar da túa forza no perigoso bordear da vela.

Publicado en Creación, Fotografía, PAISAXES, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

PASTOR DE SOÑOS IDOS

O outono vén pastoreando os soños que un un día se nos foron sen querérmolo.

Publicado en Fotografía, PAISAXES, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

BOLBORETA E DESEXOS

A bolboreta sobrevoaba as reixas como os desexos.

Publicado en Creación, Fotografía, HAIKUS, Poesía, POESÍA MÍNIMA, XOGOS DA NATUREZA | Deixa un comentario

ESTRELAS CAÍDAS

Caeron as estrelas entre os xuncos e a mañá devouvéunolas floriñas.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

TEMPO BALEIRO

  Pasa o tempo baleiro como incerto suspiro.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Deixa un comentario

PARAÍSO

    Os paxaros da tarde perderon cos seus voos un paraíso.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA | Comentarios desactivados en PARAÍSO

ÓLEOS

A exposición efémera ten os óleos a un sol que os esmorece.

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, POESÍA MÍNIMA, XOGOS DA NATUREZA | Comentarios desactivados en ÓLEOS