Arquivo da categoría: Prosa poética

MEU QUERIDO SETEMBRO

Nel nacín, nel casei e nel fun nai. É o mes que me agasalla coa señardade de recordar non sei que que está perdido, quizabes as badaladas da novena do Santo que, xa andando setembro, marcaban o despene do sol … Sigue lendo

Publicado en Creación, Fotografía, PAISAXES, Poesía, Prosa poética | Deixa un comentario

COCIÑAR RECUPERA O VIVIDO

Viñéronme acompañar sabias mulleres ancaresas para facer este caldo. A señora Xenoveva, velliña de saia longa e fruncida que vivía de pedir, cos seus refráns: “En xaneiro/ saben as verzas a carneiro”. “O caldo que non leva un pouco unto/ … Sigue lendo

Publicado en Creación, Fotografía, Gastronomía, Prosa poética | Comentarios desactivados en COCIÑAR RECUPERA O VIVIDO

9. ESPIDO

A antuca vírase sempre vestida con ampla saia negra, ora pregada polas dobreces que organizaran as variñas, ora aberta sostida por un merinaque armado capaz de deter o sol e a chuvia. O sol molestábaa seco, deslumbrante, monótono, ferínte… A … Sigue lendo

Publicado en Creación, EVOLUCIÓNS, Fotografía, Poesía, Prosa poética | 1 comentario

REFLEXO

Medrara na ribeira sentindo o olor do mar, a lenidade dos paxaros e as historias da mariñería que contaban os xubilados tomando o sol no banco. Botaba en falta sentir as pisadas dos humanos, as rodas das bicicletas, a velocidade … Sigue lendo

Publicado en Creación, EVOLUCIÓNS, Fotografía, Poesía, Prosa poética | Comentarios desactivados en REFLEXO

7. BOLBORETA

Naceu flor longa e delgada como unha bágoa desimulada e lenta. Sentiu o cofeo dos insectos canda o arrecendo que soltaba. Renaceu como froito que se foi arrepiando mentres sentía medrar dentro a semente trilliza que o inchou polo verán. … Sigue lendo

Publicado en Creación, Fotografía, Poesía, Prosa poética | Comentarios desactivados en 7. BOLBORETA

6. ALFAIA

A auga estaba chea de subir e baixar, de nacer e morrer, de estar quieta e de andar, de estar soa e habitada, de pintar de azul e dar transparencia, de expresar risa e dor, de ser imprescindible e malgastada, … Sigue lendo

Publicado en EVOLUCIÓNS, Fotografía, Poesía, Prosa poética | 4 Comentarios

5. BARCO

Primeiro trouxeron o poste e plantárono como unha árbore inerte. Despois aseguraron nel un cabo para que circulase a rapidez invisible. Máis tarde edificaron ao seu carón unha casa e os operarios deixaron unha fochanca que se supoñía eterna. Finalmente … Sigue lendo

Publicado en Creación, EVOLUCIÓNS, Fotografía, Poesía, Prosa poética | Comentarios desactivados en 5. BARCO

MOEDA

O construtor fixo oco ao rosetón que os vidreiros adornaron con todas as colores ata encheren a igrexa de luz tornasolada. Mais tamén era un ollo vixiante de como o ben das almas se poñía alí á venda, e pasaban … Sigue lendo

Publicado en Creación, EVOLUCIÓNS, Fotografía, Poesía, Prosa poética | Comentarios desactivados en MOEDA

3. POEMARIO

Cando chegou á adolescencia, sentiu rozar a casca da súa pel de xeito novedoso. E soubo así que o amor se lle achegaba agurgullando como a auga das fontes. Nas tardes de paseo das parellas máis novas notou que aquel … Sigue lendo

Publicado en Creación, EVOLUCIÓNS, Fotografía, Poesía, Prosa poética | Comentarios desactivados en 3. POEMARIO

2. FIGUEIRA

Tivo que estar no chan para cumprir o seu desexo en vida. Na beira da alameda, xa tumbada, fórona transformando o pés dos transeúntes alleos á ambición da afortunada folla de plátano de sombra que sempre quixo ser dunha figueira. … Sigue lendo

Publicado en Creación, EVOLUCIÓNS, Fotografía, Poesía, Prosa poética | Comentarios desactivados en 2. FIGUEIRA